დიდი დიღმის წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ეკლესიის მღვდელმსახური, გურამ ოთხოზორია, ჟურნალ „თბილისელებთან“ საუბარში განმარტავს, რომ განკითხვა და მხილება ერთმანეთისგან არსობრივად განსხვავდება, მიუხედავად იმისა, რომ გარეგნულად ხშირად ჰგავს ერთმანეთს.
მისი თქმით, განკითხვა აკრძალულია, რადგან იგი ადამიანის განსჯასა და გაკიცხვას გულისხმობს, რაც ხშირად შინაგანი სიბნელისა და არასრულყოფილების გამოხატულებაა. ხოლო მხილება აუცილებელია, თუმცა მხოლოდ მაშინ, როცა იგი ჭეშმარიტ სინათლესა და პირად მაგალითზეა დაფუძნებული.
მამა გურამი აღნიშნავს, რომ ადამიანი ვერ ამხელს სხვას მხოლოდ სიტყვებით — „ამხელს ნათელი“. თუ პიროვნებაში არ არის შინაგანი სიცხადე, მისი სიტყვები სანდოობას კარგავს. პირიქით, როდესაც სიტყვა, საქმე და ფიქრი თანხვედრაშია, თავად ადამიანი ხდება მაგალითი, რომელიც სხვას ან უბიძგებს ცვლილებისკენ, ან აიძულებს, გაერიდოს ამ „სინათლეს“.
მღვდლის განმარტებით, ბოროტებას არ აქვს დამოუკიდებელი არსი — იგი არის სინათლისა და სიკეთის ნაკლებობა. ამიტომ, მისი დაძლევა შეუძლებელია აგრესიით, შეურაცხყოფითა და დაპირისპირებით. გამოსავალი მხოლოდ ერთია — სიკეთის აქტიური ქმნა.
მისივე თქმით: ბოროტებას გინება ვერ ცვლის;
სიბნელე ქრება მხოლოდ მაშინ, როცა ადამიანი თავად ხდება სინათლის მატარებელი;
პასუხისმგებლობა იწყება საკუთარი თავიდან და არა სხვისი გაკიცხვით.
მამა გურამ ოთხოზორია ხაზს უსვამს, რომ ქრისტიანული გზა გულისხმობს მუდმივ შინაგან მუშაობას, სიკეთის პრაქტიკულ განხორციელებას და პირადი მაგალითით გავლენას სხვებზე. სწორედ ეს არის ნამდვილი მხილება — არა სიტყვიერი ბრალდება, არამედ სინათლის გავრცელება, რომელიც გარემოს ცვლის.
მისივე თქმით, მხოლოდ ასეთი აქტიური სიკეთით არის შესაძლებელი ბოროტების დაძლევა და საზოგადოების გარდაქმნა.
