ბევრი მორწმუნე ყოველწლიურად სააღდგომო დღესასწაულების დროს ეკლესიასა და სასაფლაოზე მიდის, რათა გაიხსენონ გარდაცვლილი ახლობლები.
აღდგომა არ არის გლოვის დღე, არამედ ცოცხლებსა და მიცვალებულებს შორის სულიერი ერთიანობის დღე აღდგომის სიხარულის წინაშე. იესო ქრისტემ სიკვდილი დაამარცხა და ეს დღესასწაული მორწმუნეებს იმედს აძლევს, რომ საყოველთაო აღდგომის დრო დადგება. ცოცხლები საფლავებთან მიდიან არა მიცვალებულთა საგლოვად, არამედ ქრისტეს აღდგომის სახარებლად და ლოცვის საშუალებით მათთან ერთად აღდგომის დღესასწაულის გასაზიარებლად.
მნიშვნელოვანია გვესმოდეს: საფლავი სხეულის განსასვენებელია და არა სულის. გარდაცვლილის სული იქ ცხოვრობს, სადაც ღმერთმა დანიშნა და მასთან კომუნიკაცია, ძირითადად, ლოცვით არის შესაძლებელი – ეკლესიაში ან სახლში – და არა თავად სასაფლაოზე სტუმრობით. ეს არ ამცირებს დაკრძალვის ადგილის მონახულების მნიშვნელობას, არამედ სწორ აქცენტს აწესებს.
სასულიერო პირები დიდ პრობლემად არ მიიჩნევენ, თუ ვინმეს არ შეუძლია სასაფლაოს მონახულება. მართლმადიდებელი მოძღვრების აზრით, გაცილებით მნიშვნელოვანია გარდაცვლილისთვის ლოცვა – ეკლესიაში თუ სახლში – ვიდრე ფიზიკურად ყოფნა საფლავთან. სხეულის დაკრძალვის ადგილი არ განსაზღვრავს სულის მდგომარეობას და მიცვალებულთა სულებზე ზრუნვა, ძირითადად, ლოცვით გამოიხატება.
გარდაცვლილი ახლობლების ხსოვნის საუკეთესო გზა ეკლესიაში სიარული და პანაშვიდის შეკვეთაა. თუ ეს რაიმე მიზეზით შეუძლებელია, სახლში ლოცვა დაშვებულია.
სასაფლაოს მონახულება. ეს არა მხოლოდ მისაღებია, არამედ ტრადიციულიც. მთავარია, იქ ლოცვით მიხვიდეთ და არა უშუალოდ საფლავთან მდიდრული ნადიმით.ილოცეთ სახლში. თუ ეკლესიის ან სასაფლაოს მონახულება შეუძლებელია, გარდაცვლილისთვის სახლში გულწრფელი ლოცვა ისეთივე სასიამოვნოა ღვთისთვის.
