თითქოს დრო გაჩერდა – პატრიარქის ოთახში ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც მის გარდაცვალებამდე იყო. დედა ბარბარესთვის ეს ყველაფერი 40-დღიან სიზმარს ჰგავს – სიზმარს, რომელმაც თითქოს სულიერი თავშესაფრის გარეშე დატოვა.
სახლი სიონის ტაძრის ეზოში – ისტორიული შენობა, სადაც პატრიარქმა მოღვაწეობის პირველი წლები დაიწყო, სადაც მოსაყდრედ გამოარჩიეს და სადაც ქვეყნის სულიერი ცხოვრებისთვის უმნიშვნელოვანეს გადაწყვეტილებებს იღებდა. საპატრიარქოს ძველ შენობაში დედა ბარბარე პირველად 1981 წელს მივიდა. მაშინ პროფესიით კერამიკოსი იყო და სიონის ტაძრისთვის კერამიკის ნაკეთობები უჩუქებია, პატრიარქს კი მისი გაცნობა გადაუწყვეტია. ახლაც ემოციებით იხსენებს უწმინდესთან პირველ შეხვედრას.
აქ ყველა ნივთი საქართველოს უახლოესი ისტორიას ინახავს და საუკუნის წინანდელ ამბებს აცოცხლებს. საპატრიარქოს ძველი შენობა პატრიარქმა კალისტრატეს გადაწყვეტილებით 1951 წლის დეკემბერში აიგო. წლების განმავლობაში აქ იყო საქართველოს პატრიარქების – მელქისედეკ მესამის, ეფრემ მეორისა და დავითის სულიერი სავანე და საცხოვრებელი. ილია მეორემ კი აქ პატრიარქობის ორი ათეული წელი გაატარა, ამ მისაღებ ოთახში მასპინძლობდა მაღალი რანგის სტუმრებს, სასულიერო პირებს, დიპლომატებს, შემოქმედებს, მოქალაქეებს. მსოფლიო პატრიარქიც აქ მიიღო. ილია მეორე ძველი საპატრიარქოს ისტორიულ შენობაში 1977 წლის 25 დეკემბრიდან 1991 წლამდე ცხოვრობდა.
მისი გზა ტაძრამდე მივიდა, მაგრამ მონაზვნობაზე არც კი უფიქრია… დედა ბარბარე ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც იმ წლებში, პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით, მონაზვნად აღიკვეცა. მას შემდეგ 30 წელზე მეტი გავიდა, ილია მეორეზე მოსაყოლი და გასახსენებელი ბევრი აქვს. თურმე, როცა უწმინდეს და უნეტარესი ეპისტოლეებს წერდა, განმარტოვდებოდა ან ოთახში, ან ქალაქგარეთ მიდიოდა, დედა ბარბარე გვიყვება, რომ ეპისტოლეების დიდი ნაწილი შავნაბადაზე აქვს დაწერილი. იქ უყვარდა ყოფნა.
ბოლო 25 წლის განმავლობაში, ლევან ჭიქინაშვილს ერთი დღეც არ ახსოვს პატრიარქის გარეშე. ილია მეორე ჯერ კიდევ მაშინ გაიცნო, როცა სასულიერო სემინარიის ლექტორი იყო, მოგვიანებით უწმინდესმა სიონში სტიქაროსნად აკურთხა, ბოლოს კი მისი პირადი დაცვის წევრი გახდა. პატრიარქთან ერთად იყო 2008 წელს გორშიც.
ლევან ჭიქინაშვილი იხსენებს იმ დროსაც, როცა პატრიარქი სიონში წირვა-ლოცვას ატარებდა და ამ დროს მათაც ასწავლიდა ლიტურგიკულ მსახურებას.
პატრიარქი მოხევე კაცი იყო, ბუნება ძალიან უყვარდა, მონატრებული ყაზბეგი კი მის ზამთრის ბაღში მარადიულად ცოცხლობდა, მდუმარებასა და მარხვაში, მცენარეებისა და ფრინველების გვერდით, იქ სადაც პატრიარქი საგალობლებს წერდა, ხატავდა და კლასიკურ მუსიკას უსმენდა. ლოცვას 6:00 საათზე იწყებდა, მერე კი სტუმრებს ზამთრის ბაღში ეპატიჟებოდა.
ავჭალის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის დედათა მონასტერი პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით აშენდა. ამ ტაძრის წინამძღოლი კი პატრიარქის პირველი სტიქაროსანი, არქიმანდრიტ ელისე სიხარულიძეა. მან უწმინდესი ჯერ კიდევ მაშინ გაიცნო, როცა სკოლის მოსწავლე იყო.
თან ემოციური თან დინჯი, თან ბრძენი, თან გულუხვი, იუმორის გრძნობით, კეთილი და გულისხმიერი – ასე ახასიათებს მოსწავლე მასწავლებელს. ადამიანი, რომელმაც ეკლესიას თავისი დიდება დაუბრუნა და ღვთისმსახურების წესები დაადგინა.
ასე განვლო ისტორიულო გზა მარტომ ქვეყნის ჭირ-ვარამთან ერთად, სიმშვიდეში თუ ქარტეხილებით. ეს პატრიარქის ჭირისუფალი საქართველოა ელიას მთაზე, დღეები და ღამეები, როცა სიჩუმეც კი ლოცვას ჰგავდა და როცა მთელი საქართველო სიყვარულში გაერთიანდა. უწმინდესის გარეშე აღდგომის დღესასწაულიც მწუხარე ბედნიერებას ჰგავდა.
40 დღე გავიდა და სულიერი მამის დაკარგვის შემდეგ, ეს ადამიანები სულიერ თავშესაფარსა და ნუგეშს ისევ აქ, უწმინდესის საფლავთან ეძებენ.
ღვთივკურთხეულ ქვეყანაში, რომელსაც პატრიარქი თითქმის საუკუნის განმავლობაში ლოცავდა, ახლა ცრემლები და მდუმარება კიდევ უფრო უფრო მრავლისმთქმელია, ვიდრე სიტყვა.
პატრიარქი ერის სულიერ და ეროვნულ მეხსიერებაში სამუდამოდ დარჩება კეთილ მწყემსად, რომელმაც ღამეში მზესავით გამოანათა და ქვეყანა მეორედ მოაქცია.
