ბავშვის ბედნიერება შემთხვევით არ ყალიბდება — ის პირდაპირ დამოკიდებულია იმ გარემოზე, სადაც ის იზრდება. ხშირად მშობლები ფიქრობენ, რომ „მკაცრი აღზრდა“, კონტროლი ან ზედმიწევნით დაცვა ყველა საფრთხისგან ბავშვის უკეთესი მომავლისთვისაა კარგი. რეალურად კი, არსებობს ისეთი ქცევები და მიდგომები, რომლებიც პირიქით — ზრდის შფოთვას, დაუცველობას და მომავალში ბედნიერებას ართულებს.
მუდმივი კრიტიკა და არასრულყოფილების შეგრძნება
თუ ოჯახში ბავშვს ხშირად ახსენებენ, რომ არასაკმარისად კარგია, ის ბედნიერი ვერ გაიზრდება. როცა მშობელი მის მიღწევებს აუფასურებს და ყურადღებას მხოლოდ ნაკლოვანებებზე ამახვილებს, ბავშვი სწავლობს, რომ რაც არ უნდა გააკეთოს, მაინც არ არის საკმარისი. შედეგად, ყალიბდება დაბალი თვითშეფასება და შინაგანი დაუცველობა.
შფოთვის გაძლიერება და გაურკვევლობა
თუ ბავშვს მუდმივად ეუბნებიან, რომ რაღაცას არასწორად აკეთებს, მაგრამ არ უხსნიან, როგორ უნდა მოიქცეს სწორად, ის იზრდება გაურკვევლობაში. ასეთი გარემო აჩენს მუდმივ შფოთვას და განცდას, რომ სამყარო საშიშია და ის თავად ვერ გაუმკლავდება მას.
ემოციების ჩახშობა
თუ ოჯახში ბავშვს არ აძლევენ ტირილის, სიხარულის ან სხვა ძლიერი ემოციების გამოხატვის საშუალებას, ის ბედნიერი ვერ გაიზრდება. ემოციებზე კონტროლი იწვევს იმას, რომ ბავშვი ვეღარ უგებს საკუთარ თავს და მომავალში გრძნობების და ემოციების მართვა უჭირს. განაგრძეთ კითხვა…
