მეცნიერების მიერ ჩატარებული კვლევის მიხედვით, რაც უფრო დიდხანს ცხოვრობს ადამიანი ტიპი 2 შაქრიანი დიაბეტით, მით უფრო მაღალია გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების გართულებების რისკი. კვლევის შედეგები გამოქვეყნდა სამეცნიერო ჟურნალში Diabetes.
მეცნიერების განმარტებით, ამ პროცესში მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ერითროციტების – სისხლის წითელი უჯრედების – ცვლილებები. უკვე ცნობილი იყო, რომ ტიპი 2 დიაბეტი ზრდის გულის შეტევისა და ინსულტის რისკს, თუმცა ახალი კვლევა აჩვენებს, რომ გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს დაავადების ხანგრძლივობას.
კვლევის ფარგლებში მეცნიერებმა შეისწავლეს როგორც ცხოველური მოდელები, ასევე ტიპი 2 დიაბეტით დაავადებული პაციენტები. აღმოჩნდა, რომ ხანგრძლივი დიაბეტის შემთხვევაში ერითროციტები იწყებენ სისხლძარღვების ფუნქციის პირდაპირ დაზიანებას. ეს ეფექტი ახლად დიაგნოზირებულ პაციენტებში არ დაფიქსირებულა, თუმცა რამდენიმე წლის შემდეგ მათი სისხლის წითელი უჯრედებიც იგივე მავნე თვისებებს იძენს.
დამატებითმა ექსპერიმენტებმა აჩვენა, რომ ერითროციტებში მიკროRNA-210-ის დონის აღდგენამ სისხლძარღვთა ფუნქციის გაუმჯობესება გამოიწვია, რაც შესაძლო მექანიზმზე მიუთითებს, რომელიც ხანგრძლივ დიაბეტს გულ-სისხლძარღვთა გართულებებთან აკავშირებს.
კვლევის ხელმძღვანელის, Ruihao Zhou-ის თქმით, მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ დაავადების არსებობა, არამედ მისი ხანგრძლივობაც: „რამდენიმე წლის შემდეგ იწყებენ ერითროციტები სისხლძარღვებზე დამაზიანებელი ეფექტის მოხდენას“.
მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ მიკროRNA-210 შესაძლოა გახდეს პერსპექტიული ბიომარკერი იმ პაციენტების ადრეული იდენტიფიცირებისთვის, რომლებსაც გულ-სისხლძარღვთა გართულებების მაღალი რისკი აქვთ. კვლევის თანაავტორის, Eftychia Kontidou-ის განცხადებით, მაღალი რისკის მქონე პაციენტების ადრეული გამოვლენა გართულებების პრევენციის ახალ შესაძლებლობებს შექმნის.
მკვლევარები აღნიშნავენ, რომ მიღებული შედეგები ხაზს უსვამს არა მხოლოდ სისხლში შაქრის დონის კონტროლის, არამედ დაავადების ხანგრძლივობის გათვალისწინების აუცილებლობას, როდესაც ხდება გულ-სისხლძარღვთა რისკების შეფასება და პაციენტის მონიტორინგის სტრატეგიის განსაზღვრა.
